maandag 10 augustus 2015

Bruno Walter: Beethoven (Columbia, 1947)


Bruno Walter (eigenlijke naam: Bruno Schlesinger) (Berlijn, 15.09.1876 - Beverly Hills, 17.02.1962): Duits dirigent, hij componeerde actief tot ca. 1910. Geboren in een middle-class Joodse familie. Hij noemde zich Bruno Walter sinds 1896 en veranderde zijn naam officieel in Bruno Walter toen hij zich in 1911 naturaliseerde als Oostenrijker. 
Debuut als dirigent bij de Opera Keulen in 1894. Vertrok later dat jaar naar de opera in Hamburg, waar hij werkte met Gustav Mahler en met hem bevriend werd. 
Dirigeerde vervolgens in Breslau (1896), Pressburg, Riga Opera, Latvia (1898), Berlijn Staatsoper (1900) als opvolger van Franz Schalk, met als collega's Richard Strauss en Karl Muck. Hij raakte in die periode bevriend met de componist Hans Pfitzner. 
Mahler nodigde Walter uit om naar de Weense Hof-Oper te komen als diens assistent en vanaf die tijd neemt zijn carrière een grote vlucht. Na Mahler's dood in 1911 vroeg Alma Mahler of Bruno Walter de première wilde dirigeren van Das Lied von der Erde en de 9e symfonie. Walter maakte ook de eerste opnamen van deze werken, live opgenomen in resp. 1936 en 1938 met de Wiener Philharmoniker voor HMV.
Hij vluchtte in 1933 uit Duitsland omdat concerten die hij zou dirigeren steevast werden afgelast. Bij één concert in Berlijn nam Richard Strauss in plaats van Walter de baton over. Daar schreef Bruno Walter later over: "The composer of Ein Heldenleben actually declared himself ready to conduct in place of a forcibly removed colleague." 
Met zijn gezin vestigde hij zich in Wenen.
Geliefd gastdirigent in Amsterdam, Concertgebouw, in de periode 1934-1939. 
Hij vertrok naar Amerika in 1939, ging wonen in Beverly Hills, Californië. Werkte daar met grote orkesten als Chicago Symphony Orchestra, L.A. Philharmonic, NBC Symphony Orchestra, New York Philharmonic en Philadelphia Orchestra. 
Na 1946 dirigeerde Walter veel in Europa, o.a. bij het Edinburgh Festival, de Salzburger Festspiele en in Salzburg, Wenen en München.



Ludwig van Beethoven: Symfonie no.1 in C op.21 (1799-1800):
1  adagio molto - allegro con brio    6:59
2  andante cantabile con moto    6:30
3  menuetto: allegro molto e vivace    3:26
4  adagio; allegro molto e vivace    5:50
Philharmonic Symphony Orchestra of New York o.l.v. Bruno Walter
78t 30 cm: Columbia LX 8681-4 (automatische koppeling)
XCO 39478 - 39483
Opname New York, 29-11-1947
Totale tijd:   22:45

Download mp3

dinsdag 4 augustus 2015

Issay Dobrowen: Haydn (HMV, 1946)


Issay Dobrowen, eigenlijke naam Itschok Zorachovitch Barabeitchik (Nizhny Novgorod, 27.02.1891 - Oslo, 09.12.1953): Russisch pianist, dirigent en componist. Studeerde aan het conservatorium van Moskou bij Konstantin Igumnov (piano) en Sergei Tanejev (compositie). 
1917-1921: gaf les aan het Muziekdrama-conservatorium van de Philharmonic Society Moskou.
1922: vertrok uit de Sovjet-Unie. Dirigeerde de eerste Duitse Boris Godounov in Dresden 
1928-1931: Oslo Philharmonisch Orkest
1927-1928: Opera van Sofia
1929: verkreeg het Noors staatsburgerschap
1931-1934: San Francisco Symphony 
1941-1953: Göteborg Symphony Orkest. Op de website van dit orkest staan de volgende gegevens over Issay Dobrowen:

230 performances with the Gothenburg Symphony Orchestra. The Russian conductor Issay Dobrowen (1891-1953) was born to Jewish parents in Novgorod. He left the Soviet Union in 1922 to take Norwegian citizenship in 1928. Mr Dobrown was both conductor and a skilful pianist, who at one point played Beethoven’s Appassionata for Lenin. He started his international conducting career as a guest performer with the Berlin Philharmonic, Vienna Philharmonic, and the Leipzig and Dresden orchestras. He performed regularly as guest with the Gothenburg Symphony Orchestra from the mid 1930s until he was appointed Principal in 1941. His speciality was the Russian repertoire, which he always performed with élan. After a conflict between the Conductor and his orchestra in 1947 (when Mr Dobrowen called an acting concertmaster (leader) an “invalid”), he stayed on as principal conductor until his death in 1953, though his relationship with the orchestra cooled significantly.



Joseph Haydn: Symfonie no.104 in D "London" (1795):
1  adagio - allegro    7:16
2  andante    8:35
3  minuetto + trio    4:03
4  allegro spirito    4:32
Philharmonia Orchestra o.l.v. Issay Dobrowen
78t 30 cm: HMV C.7645-7 (automatische koppeling)
2EA.11116-1; 11117-1; 11118-1; 11119-2; 11120-1; 11121-3
Opname 27-06-1946
Totale tijd:   24:26

Download mp3